“เรามักใช้ชีวิตอยู่ในอนาคต ไม่ใช่ตอนนี้ เรามักเลื่อนการมีชีวิตจริง ๆ ออกไปสู่อนาคตอันไกลโพ้น ซึ่งไม่รู้ว่าจะมาถึงเมื่อไร”

We tend to be alive in the future, not now... We tend to postpone being alive to the future, the distant future, we don't know when.

ติช นัท ฮันห์ (Thích Nhất Hạnh)

Being Peace (1987) Parallax Press, 1987