ประโยคของโรซา ลุคเซิมบวร์ค

“ฉันนอนอยู่ที่นี่คนเดียวอย่างเงียบๆ ถูกห่อหุ้มด้วยผ้าสีดำหลายชั้นของความมืด ความเบื่อหน่าย การไร้อิสรภาพ และฤดูหนาว แต่หัวใจของฉันกลับเต้นด้วยความสุขข้างในที่ไม่อาจวัดและไม่อาจเข้าใจได้ ราวกับกำลังเดินผ่านทุ่งดอกไม้ใต้แสงแดดจ้า”

I lie here alone and in silence, enveloped in the manifold black wrappings of darkness, tedium, unfreedom, and winter — and yet my heart beats with an immeasurable and incomprehensible inner joy, just as if I were moving in the brilliant sunshine across a flowery mead.