ประโยคของจวงจื๊อ
ตะวันออก
“เมื่อบึงแห้งขอด ปลาต้องมานอนเกยอยู่บนดิน จะพ่นลมหายใจหรือน้ำลายให้กันชุ่มชื้นแค่ไหน ก็สู้ปล่อยให้พวกมันได้อยู่ในแม่น้ำและทะเลสาบของมันตั้งแต่แรกไม่ได้”
When the pond dries up, and the fishes are left upon dry ground, to moisten them with the breath or to damp them with spittle is not to be compared with leaving them in the first instance in their native rivers and lakes.
Zhuangzi, Chapter 6, The Great Teacher (大宗師) แปลอังกฤษโดย Herbert A. Giles (1889) (จากต้นฉบับ) ที่มา
เซียมซีแห่งสายลม อยากได้ประโยคของตัวเองบ้างไหม ไปหมุนตู้นี้เลย
อยู่ในหัวข้อ
ประโยคอื่นของจวงจื๊อ
- “ครั้งหนึ่ง ฉันจวงจื๊อฝันว่าตัวเองเป็นผีเสื้อ พอสะดุ้งตื่นก็พบว่ายังนอนอยู่ตรงนั้น เป็นตัวฉันเหมือนเดิม ตอนนี้ฉันเลยไม่รู้แล้วว่า เมื่อครู่เป็นคนที่ฝันว่าเป็นผีเสื้อ หรือตอนนี้เป็นผีเสื้อที่กำลังฝันว่าเป็นคน”
- “ถ้ามีต้นไม้ใหญ่แล้วไม่รู้จะเอาไปใช้ทำอะไร ทำไมไม่ปลูกมันไว้ในดินแดนแห่งความว่างเปล่า แล้วไปนั่งเฉย ๆ อยู่ข้าง ๆ หรือนอนพักอย่างเป็นสุขใต้ร่มเงาของมันเล่า”
- “ทุกคนรู้จักประโยชน์ของสิ่งที่มีประโยชน์ แต่ไม่มีใครรู้จักประโยชน์ของสิ่งที่ไร้ประโยชน์”
- “จวงจื๊อพูดว่า ดูปลาพวกนั้นว่ายไปมาสิ นั่นแหละความสุขของปลา ฮุ่ยจื๊อแย้งว่า ท่านไม่ใช่ปลา จะรู้ได้อย่างไรว่าปลามีความสุข จวงจื๊อตอบว่า ท่านไม่ใช่ฉัน จะรู้ได้อย่างไรว่าฉันไม่รู้”
- “จะเล่าเรื่องทะเลให้กบในบ่อฟังก็ไม่ได้ เพราะโลกของมันแคบ จะเล่าเรื่องน้ำแข็งให้แมลงฤดูร้อนฟังก็ไม่ได้ เพราะชีวิตมันมีแค่ฤดูเดียว”
- “ชีวิตฉันมีขีดจำกัด แต่ความรู้ไม่มีที่สิ้นสุด เอาสิ่งที่มีจำกัดไปไล่ตามสิ่งที่ไม่มีที่สิ้นสุด มีแต่จะพาตัวเองไปสู่ความพินาศ”