ประโยคของเล่าจื๊อ
ตะวันออก
“ผู้ใฝ่เรียนรู้ พอกพูนขึ้นทุกวัน ผู้ใฝ่เต๋า ลดละลงทุกวัน”
He who devotes himself to learning (seeks) from day to day to increase (his knowledge); he who devotes himself to the Tao (seeks) from day to day to diminish (his doing).
Tao Te Ching, Chapter 48 แปลอังกฤษโดย James Legge (1891) (จากต้นฉบับ) ที่มา
ขยายความ
บทเดียวกันพูดต่อว่า ผู้ใฝ่เต๋าลดแล้วลดอีก จนไม่ฝืนทำสิ่งใดเลย และเมื่อถึงตรงนั้น ก็ไม่มีสิ่งใดที่ไม่สำเร็จ การเรียนรู้คือการเติมเข้าไปทุกวัน แต่การเข้าถึงเต๋าคือการค่อย ๆ วางสิ่งที่เกินจำเป็นลงทุกวัน ทั้งความอยาก และความพยายามจะฝืนบังคับทุกอย่าง
เซียมซีแห่งสายลม อยากได้ประโยคของตัวเองบ้างไหม ไปหมุนตู้นี้เลย
อยู่ในหัวข้อ
ประโยคอื่นของเล่าจื๊อ
- “เต๋าที่ชี้ให้เดินตามได้ ไม่ใช่เต๋าอันเที่ยงแท้ นามที่เรียกขานได้ ก็ไม่ใช่นามอันเที่ยงแท้”
- “ความดีสูงสุดเหมือนน้ำ น้ำนั้นดีตรงที่หล่อเลี้ยงสรรพสิ่งโดยไม่แย่งชิงกับใคร และยอมอยู่ในที่ต่ำที่ผู้คนรังเกียจ”
- “เมื่องานสำเร็จและชื่อเสียงกำลังโด่งดัง การถอยออกมาอยู่อย่างเงียบ ๆ คือวิถีแห่งฟ้า”
- “เรานวดดินเหนียวขึ้นเป็นภาชนะ แต่ประโยชน์ของภาชนะอยู่ที่ความว่างข้างใน เราเจาะประตูหน้าต่างเพื่อทำเป็นห้อง แต่ประโยชน์ของห้องอยู่ตรงที่ว่างข้างใน”
- “ใครเล่าจะทำให้น้ำขุ่นใสได้ ปล่อยให้มันนิ่งไว้ แล้วมันจะค่อย ๆ ใสเอง”
- “เขาไม่อวดตัว จึงเปล่งประกาย ไม่ยืนกรานว่าตนถูก จึงโดดเด่น ไม่คุยโวผลงาน ผลงานจึงเป็นที่ยอมรับ ไม่หลงตัวเอง จึงได้ยืนอยู่แถวหน้า”