ประโยคของเล่าจื๊อ
ตะวันออก
“ผู้รู้ไม่พูด ผู้พูดไม่รู้”
He who knows (the Tao) does not (care to) speak (about it); he who is (ever ready to) speak about it does not know it.
Tao Te Ching, Chapter 56 แปลอังกฤษโดย James Legge (1891) (จากต้นฉบับ) ที่มา
ขยายความ
ผู้รู้ในบทนี้คือผู้ที่รู้เต๋า และหนังสือก็บอกไว้ตั้งแต่บทแรกแล้วว่า เต๋าเป็นสิ่งที่ถ้อยคำเอื้อมไม่ถึง คนที่เข้าใจจริงจึงรู้ว่าพูดไปก็ไม่ครบ ส่วนคนที่พูดไม่หยุด มักยังไม่เข้าใจ
เซียมซีแห่งสายลม อยากได้ประโยคของตัวเองบ้างไหม ไปหมุนตู้นี้เลย
ประโยคอื่นของเล่าจื๊อ
- “เต๋าที่ชี้ให้เดินตามได้ ไม่ใช่เต๋าอันเที่ยงแท้ นามที่เรียกขานได้ ก็ไม่ใช่นามอันเที่ยงแท้”
- “ความดีสูงสุดเหมือนน้ำ น้ำนั้นดีตรงที่หล่อเลี้ยงสรรพสิ่งโดยไม่แย่งชิงกับใคร และยอมอยู่ในที่ต่ำที่ผู้คนรังเกียจ”
- “เมื่องานสำเร็จและชื่อเสียงกำลังโด่งดัง การถอยออกมาอยู่อย่างเงียบ ๆ คือวิถีแห่งฟ้า”
- “เรานวดดินเหนียวขึ้นเป็นภาชนะ แต่ประโยชน์ของภาชนะอยู่ที่ความว่างข้างใน เราเจาะประตูหน้าต่างเพื่อทำเป็นห้อง แต่ประโยชน์ของห้องอยู่ตรงที่ว่างข้างใน”
- “ใครเล่าจะทำให้น้ำขุ่นใสได้ ปล่อยให้มันนิ่งไว้ แล้วมันจะค่อย ๆ ใสเอง”
- “เขาไม่อวดตัว จึงเปล่งประกาย ไม่ยืนกรานว่าตนถูก จึงโดดเด่น ไม่คุยโวผลงาน ผลงานจึงเป็นที่ยอมรับ ไม่หลงตัวเอง จึงได้ยืนอยู่แถวหน้า”