ประโยคของเอพิกเตตัส
สโตอิก
“จำไว้ว่าเราเป็นนักแสดงในละครที่คนอื่นเป็นคนเลือกเรื่อง หน้าที่ของเราคือเล่นบทที่ได้รับมาให้ดีที่สุด ส่วนการเลือกบท เป็นเรื่องของคนอื่น”
Remember that thou art an actor in a play, of such a kind as the teacher may choose… For this is your duty, to act well the part that is given to you; but to select the part, belongs to another.
Enchiridion, Chapter 17 แปลอังกฤษโดย George Long (1877) (จากต้นฉบับ) ที่มา
ขยายความ
เอพิกเตตัสสอนว่า ละครจะสั้นหรือยาวก็แล้วแต่ผู้ประพันธ์ ได้บทคนจน คนขาพิการ ขุนนาง หรือคนธรรมดา ก็เล่นบทนั้นให้ดี ตัวเขาเองก็เกิดเป็นทาสและขาพิการ พูดง่าย ๆ คือ เราเลือกไม่ได้ว่าชีวิตจะส่งบทไหนมาให้ แต่เลือกได้เสมอว่าจะเล่นบทนั้นให้ดีแค่ไหน
ตู้สำริดแห่งระเบียงหิน อยากได้ประโยคของตัวเองบ้างไหม ไปหมุนตู้นี้เลย
อยู่ในหัวข้อ
ประโยคอื่นของเอพิกเตตัส
- “บางอย่างอยู่ในมือเรา บางอย่างไม่ใช่ ที่อยู่ในมือเรา คือความคิด แรงจูงใจ ความอยาก และความไม่อยาก พูดง่าย ๆ คือทุกอย่างที่เป็นการกระทำของเราเอง ที่ไม่อยู่ในมือเรา คือร่างกาย ทรัพย์สิน ชื่อเสียง ตำแหน่ง พูดง่าย ๆ คือทุกอย่างที่ไม่ใช่การกระทำของเรา”
- “สิ่งที่ทำให้คนเราทุกข์ใจ ไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้น แต่คือความคิดที่เรามีต่อเรื่องนั้น”
- “คนที่ยังไม่ได้เรียนรู้ จะโทษคนอื่นเวลาชีวิตตัวเองย่ำแย่ คนที่เริ่มเรียนรู้ จะโทษตัวเอง ส่วนคนที่เรียนรู้มาจนสุดทาง จะไม่โทษใครเลย ทั้งคนอื่นและตัวเอง”
- “อย่าหวังให้ทุกอย่างเป็นไปตามใจ ให้เต็มใจรับทุกอย่างอย่างที่มันเป็น แล้วชีวิตจะไหลไปอย่างสงบ”
- “อย่าพูดถึงอะไรก็ตามว่าฉันสูญเสียมันไป ให้พูดว่าฉันคืนมันไปแล้ว”
- “เริ่มจากเรื่องเล็ก ๆ ก่อน น้ำมันหก ไวน์หายไปนิดหน่อย ให้บอกตัวเองว่า นี่คือราคาของใจที่ไม่หวั่นไหว นี่คือราคาของความสงบ ของดีไม่มีใครได้มาฟรี ๆ”