ประโยคของฮันนา อาเรินท์

“พลเมืองในอุดมคติของระบอบเผด็จการเบ็ดเสร็จ ไม่ใช่นาซีหรือคอมมิวนิสต์ที่เชื่ออย่างสุดใจ แต่คือคนที่แยกไม่ออกอีกต่อไปว่าอะไรคือข้อเท็จจริงและอะไรคือเรื่องแต่ง อะไรจริงและอะไรเท็จ”

The ideal subject of totalitarian rule is not the convinced Nazi or the convinced Communist, but people for whom the distinction between fact and fiction (i.e., the reality of experience) and the distinction between true and false (i.e., the standards of thought) no longer exist.