ประโยคของมาร์คัส ออเรลิอัส
สโตอิก
“อย่าอายที่จะให้คนอื่นช่วย หน้าที่ของเธอคือทำงานให้ลุล่วง เหมือนทหารที่ต้องปีนกำแพงเมือง ถ้าขาเจ็บปีนเองไม่ไหว แต่มีคนช่วยแล้วขึ้นได้ จะอายไปทำไม”
Be not ashamed to be helped; for it is thy business to do thy duty like a soldier in the assault on a town. How then, if being lame thou canst not mount up on the battlements alone, but with the help of another it is possible?
Meditations, Book 7, 7 แปลอังกฤษโดย George Long (1862) (จากต้นฉบับ) ที่มา
ตู้สำริดแห่งระเบียงหิน อยากได้ประโยคของตัวเองบ้างไหม ไปหมุนตู้นี้เลย
อยู่ในหัวข้อ
ประโยคอื่นของมาร์คัส ออเรลิอัส
- “ตื่นเช้ามา บอกตัวเองไว้ก่อนเลยว่า วันนี้จะต้องเจอคนชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน คนไม่รู้คุณ คนหยิ่ง คนเจ้าเล่ห์ คนขี้อิจฉา และคนเห็นแก่ตัว”
- “ลองนึกดูว่าเธอผัดวันประกันพรุ่งมานานแค่ไหนแล้ว เวลาของเธอมีขีดจำกัด ถ้าไม่ใช้มันปัดเมฆหมอกในใจให้โล่ง เวลาก็จะผ่านไป ตัวเธอก็จะผ่านไป และมันจะไม่หวนกลับมาอีก”
- “สิ่งเดียวที่ใครจะพรากไปจากเราได้คือปัจจุบัน เพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่เรามีจริง ๆ และไม่มีใครเสียสิ่งที่ตัวเองไม่เคยมี”
- “คนเราชอบหาที่หลีกหนีไปพัก บ้านต่างจังหวัด ชายทะเล ภูเขา แต่เธอหลบเข้าไปในใจตัวเองได้ทุกเมื่อที่ต้องการ ไม่มีที่ไหนสงบและปลอดเรื่องวุ่นวายได้เท่าใจของตัวเองอีกแล้ว”
- “ทิ้งการตีความของเธอไป เสียงในหัวที่บอกว่าฉันโดนทำร้ายก็จะเงียบลง พอเสียงนั้นเงียบ ความเจ็บก็หายไปด้วย”
- “อย่าใช้ชีวิตเหมือนจะอยู่ได้อีกหมื่นปี ความตายห้อยอยู่เหนือหัวเธอเสมอ ตอนที่ยังมีชีวิต ตอนที่ยังทำได้ เป็นคนดีเสียตั้งแต่ตอนนี้”