ประโยคของแบลซ ปาสกาล
Existential
“เราหยิ่งผยองถึงขั้นอยากให้คนทั้งโลกรู้จัก แม้แต่คนที่จะเกิดมาหลังเราตายไปแล้ว แต่เราก็หลงตัวเองเสียจนแค่เพื่อนบ้านห้าหกคนชื่นชม ก็ปลื้มจนพอใจแล้ว”
We are so presumptuous that we would wish to be known by all the world, even by people who shall come after, when we shall be no more; and we are so vain that the esteem of five or six neighbours delights and contents us.
Pensées, 148 (Brunschvicg) แปลอังกฤษโดย W. F. Trotter (Harvard Classics, 1910) (จากต้นฉบับ) ที่มา
ตู้แห่งการเลือก อยากได้ประโยคของตัวเองบ้างไหม ไปหมุนตู้นี้เลย
อยู่ในหัวข้อ
ประโยคอื่นของแบลซ ปาสกาล
- “ฉันค้นพบว่า ความทุกข์ทั้งหมดของมนุษย์มาจากเรื่องเดียว คือเราอยู่เงียบ ๆ ในห้องของตัวเองไม่เป็น”
- “มนุษย์เป็นแค่ต้นอ้อ สิ่งที่อ่อนแอที่สุดในธรรมชาติ แต่เป็นต้นอ้อที่คิดได้”
- “หัวใจมีเหตุผลของมัน ที่เหตุผลเองไม่มีวันรู้”
- “ความเงียบชั่วนิรันดร์ของห้วงอวกาศอันไร้ที่สิ้นสุดนี้ทำให้ฉันหวาดกลัว”
- “เราจึงไม่เคยได้มีชีวิตจริง ๆ เราแค่หวังว่าจะได้มีชีวิต และเพราะเรามัวแต่เตรียมตัวจะมีความสุขอยู่เสมอ เราจึงไม่มีวันได้มีความสุขเลย”
- “เวลารักษาความโศกและความบาดหมางได้ เพราะเราเปลี่ยนไป และไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว”